A) Η μέγιστη δύναμη της μεταβλητής στο πολυώνυμο. B) Ο συντελεστής του όρου με τη μέγιστη δύναμη. C) Ο αριθμός των όρων στο πολυώνυμο. D) Το άθροισμα των δυνάμεων όλων των όρων στο πολυώνυμο.
A) Αγνόηση ακραίων τιμών δεδομένων για καλύτερη ακρίβεια. B) Εκτίμηση τιμών μεταξύ γνωστών σημείων δεδομένων. C) Επεξεργασία δεδομένων ώστε να ταιριάζουν σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο. D) Εύρεση των ακριβών τιμών των σημείων δεδομένων.
A) Μεγιστοποίηση των ακραίων τιμών στα δεδομένα. B) Ελαχιστοποίηση του αθροίσματος των τετραγώνων των διαφορών μεταξύ των σημείων δεδομένων και της προσεγγιστικής συνάρτησης. C) Ακριβής προσαρμογή των σημείων δεδομένων. D) Χρήση της διάμεσου αντί της μέσης τιμής.
A) Είναι πολυωνυμικές συναρτήσεις που χρησιμοποιούνται για παρεμβολή. B) Είναι ρητές συναρτήσεις που χρησιμοποιούνται για την ανάλυση σφαλμάτων. C) Είναι εκθετικές συναρτήσεις που χρησιμοποιούνται για την προσέγγιση με τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων. D) Είναι τριγωνομετρικές συναρτήσεις που χρησιμοποιούνται για την ομαλοποίηση δεδομένων.
A) Η παρεμβολή χρησιμοποιείται για διακριτά δεδομένα, ενώ η προσέγγιση για συνεχή δεδομένα. B) Η παρεμβολή είναι λιγότερο ακριβής από την προσέγγιση. C) Η προσέγγιση παρέχει ακριβείς τιμές, ενώ η παρεμβολή παρέχει εκτιμήσεις. D) Η παρεμβολή περνάει από όλα τα σημεία δεδομένων, ενώ η προσέγγιση όχι.
A) Εισάγει περισσότερο θόρυβο στα δεδομένα για καλύτερη ακρίβεια. B) Αποτρέπει την υπερπροσαρμογή και βελτιώνει τη γενίκευση της προσέγγισης. C) Δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις ακραίες τιμές στα δεδομένα. D) Αυξάνει την πολυπλοκότητα του μοντέλου προσέγγισης.
A) Θεώρημα του Rolle B) Θεώρημα Μέσης Τιμής του Cauchy C) Θεώρημα Προσέγγισης του Weierstrass D) Θεώρημα Ενδιάμεσης Τιμής του Bolzano
A) Η απουσία σφαλμάτων στην προσέγγιση. B) Η διαφορά μεταξύ της πραγματικής συνάρτησης και της προσέγγισής της. C) Ο αριθμός των σημείων δεδομένων στην προσέγγιση. D) Το άθροισμα όλων των υπολογισμένων σφαλμάτων στην προσέγγιση.
A) Απαιτούν λιγότερα σημεία δεδομένων για την επίτευξη ακριβών αποτελεσμάτων. B) Μπορούν να διαχειριστούν συναρτήσεις με πολλές μεταβλητές και αλληλεπιδράσεις. C) Απαιτούν λιγότερους υπολογιστικούς πόρους σε σύγκριση με τις μονομεταβλητές μεθόδους. D) Περιορίζονται μόνο σε γραμμικές προσεγγίσεις.
A) Να αυξηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο βαθμός του πολυωνύμου. B) Να ελαχιστοποιηθεί το μέγιστο σφάλμα σε ένα συγκεκριμένο διάστημα. C) Να μεγιστοποιηθεί η ταχύτητα των υπολογισμών. D) Να διασφαλιστεί ότι το πολυώνυμο έχει ακέραιους συντελεστές.
A) 2N φορές. B) N φορές. C) N + 2 φορές. D) N/2 φορές. |